Met regressie kijk je terug in de tijd. Met behulp van een therapeut kun je vroegere ervaringen terugvinden en herbeleven. Vanuit een gedachte, gevoel of patroon waar je op dit moment in je leven tegenaan loopt, ga je in je onderbewuste terug naar een situatie waarin je dit eerder, of voor het eerst hebt ervaren. Je kunt de situatie vervolgens hier bij de oorzaak helen. Zodat negatieve ervaringen uit het verleden je niet langer belemmeren in het nu.
Ik kan me mijn eigen eerste ervaring met regressie nog goed herinneren. Ik liep tegen steeds hetzelfde patroon aan. Vanuit het gevoel dat ik ‘niet goed genoeg was’, ging ik heel hard mijn best doen. Hoe ik me mezelf ook vertelde dat ik mocht zijn wie ik ben, en dat dit goed genoeg is, verviel ik steeds terug in hard werken. Ik wilde graag onderzoeken waar dit vandaan kwam met een therapeut.
We gingen in mijn onderbewuste terug naar het moment dat ik voor het eerst het gevoel had ‘niet goed genoeg te zijn’.
Ik zag mezelf als ongeveer 3 jaar oud, ik zat te tekenen. Ik wilde heel graag mijn moeder laten zien hoe mooi ik had getekend. Maar mijn moeder was op dat moment druk bezig. Ze was eten aan het koken, en kreeg ook nog een telefoontje. Ze had even geen tijd om naar mijn mooie kunstwerk te kijken. Heel begrijpelijk, zoals ik daar nu als volwassene naar kan kijken.
Maar als kind heb je het vermogen niet om de situatie vanuit het bredere perspectief te bekijken. Op dat moment voelde het voor mij of ík het niet goed had gedaan. Ik had vast niet mooi genoeg getekend. Wat ik vertaalde naar de overtuiging: ‘ik ben niet goed genoeg’. En waar ik onbewust het besluit nam: ik moet voortaan beter mijn best doen. Want dit zou ervoor zorgen dat ik me niet meer zo hoefde te voelen!
In mijn verdere leven herhaalde ik voor mezelf eigenlijk deze situatie. Ik kon later nog steeds heel hard mijn best doen, en dan hopen dat mijn moeder dat zou zien. Of wanneer ik het gevoel had dat een leidinggevende op mijn werk niet zag hoe goed ik het had gedaan, ging ik nóg harder mijn best doen. Eigenlijk bleef ik steeds het kind dat de tekening omhoog hield, kijk eens! Hopend op een positieve reactie. Zelfs terwijl ik inmiddels echt wel kon bedenken dat mijn werk goed genoeg is, en ik niet zo hard mijn best hoef te doen.
Regressie is een mooie, en eigenlijk hele simpele techniek, om oude situaties te helen. Je kunt nu als volwassene naar jezelf kijken als kind. Je krijgt inzicht in het ontstaan van een bepaalde overtuiging en patroon (bijv. ik moet mijn best doen). En of de conclusie die je daar als dat jonge kind hebt getrokken, eigenlijk wel klopt. Je kunt het kind in jezelf alsnog geven wat je eigenlijk nodig had. Je kunt bijvoorbeeld jezelf vertellen dat je toen al helemaal goed was zoals je bent, en dat het niet nodig is om zo hard je best te doen.
Ieder kind zal dit soort ervaringen hebben in zijn jonge leven. Het is nu eenmaal niet mogelijk dat ouders hun kind altijd kunnen geven wat het nodig heeft op dat moment. Soms is iets lekker voor je koken nou eenmaal net belangrijker dan de aandacht ? Maar een kind kan een situatie eenvoudigweg niet filteren zoals een volwassene. Die kan niet denken: oh, het komt nu gewoon even niet uit voor mama. En zo zal ieder kind bepaalde overtuigingen krijgen en patronen ontwikkelen in zijn jeugd. Dat is ook niet erg.
Maar mochten jouw overtuigingen en patronen je gaan belemmeren in je dagelijkse leven. En lukt het je niet om dit te veranderen? Dan zou ik je aanraden om eens te onderzoeken waar ze zijn ontstaan. Ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat het je leven kan veranderen! Ik heb het niet meer nodig om zo hard mijn best te doen, maar voel dat ik gewoon mezelf mag zijn. Ik herken het als ik het weer doe: oh ja, daar ga ik weer ?en kan ik het weer los laten. Het voelt zo bevrijdend. En als ik het kan, kan jij het ook!
Heeft het artikel je nieuwe inzichten gegeven? Help mij én anderen door het te delen! Dankjewel.
