Ik zie het om me heen. Zoveel lieve moeders die het allemaal zo graag zó goed willen doen voor hun kinderen. ‘ik ben bang dat ik mijn kind verpest’ hoorde ik laatst van een vriendin. En toen ik een andere vrouw vertelde dat veel van onze belemmerende patronen ontstaan in onze kindertijd, werd ze acuut bang om haar kind zulke trauma’s mee te geven.
Ik kan je vertellen: ieder kind loopt trauma’s op. Misschien heeft je baby honger, en ben je er als moeder niet meteen met een flesje. Angst voor tekort ligt op de loer. Misschien heeft je kind een mooie tekening gemaakt, maar heb jij geen tijd om ernaar te kijken. Ik moet harder m’n best doen zou hier zomaar kunnen ontstaan. Misschien val je een keer uit omdat jij niet lekker in je vel zit, en je kind per ongeluk iets laat vallen. Het is mijn schuld, zou een overtuiging kunnen worden.
Dit is niet te voorkomen! Ieder kind zal kwetsuren oplopen, iedere ouder zal dingen fout doen. Maar het goede nieuws is: dit is niet erg. Mijn docente zegt altijd: gun je kinderen hun shit. Probeer niet alles te voorkomen, weghouden en oplossen voor ze. Daarbij is de shit uit je verleden vaak de mest voor je toekomst. Als ik geen kwetsuren had opgelopen, was ik mijn ontwikkeling niet op gaan zoeken, en was ik nooit zover gekomen. Zo heeft ieder zijn eigen pad te volgen en lessen te leren.
Het ergste wat je volgens mij kunt doen (als we dan toch in termen van erg spreken) is een perfecte ouder willen zijn. Je kunt je kinderen zoveel proberen te leren en vertellen, maar uiteindelijk kijken ze toch naar jou als grote voorbeeld. Jij bent hun referentiekader. Ze zullen vooral gaan dóen wat jij ook dóet, zoals jij het ze vóórleeft.
Wat wil jij voor je kind? Dat het perfect is? Of dat het gewoon zichzelf mag zijn?
Ik gok dat je kiest voor het laatste. Op het moment dat jij vindt dat je het goed of beter moet doen als moeder, vindt jij eigenlijk jezelf niet goed genoeg. En dit is dan ook wat je kind meekrijgt: ik ben pas goed genoeg als ik perfect ben.
Het mooiste wat je je kind cadeau kunt geven, is dat jij je eigen shit aangaat. Net zoals je DNA doorgeeft, kun je trauma’s en patronen ook generaties lang doorgeven. Kun je je dan voorstellen dat je door je eigen shit op te ruimen, ook veel opruimt voor je kinderen, en later weer hun kinderen? Of belangrijke anderen in je systeem? Als jij jezelf kunt gaan omarmen, is dát ook wat je door gaat geven.
Wat ik jou mee wil geven: probeer geen perfecte ouder te zijn. Ga vooral jezelf zijn! Accepteer het van jezelf als iets niet goed gaat, of als je niet reageert zoals je zou willen. Nog krachtiger is als je het kunt benoemen. Mama reageerde net boos, maar eigenlijk wil ik gewoon graag alles goed doen. Dan weet je kind dat het niets met hem of haar te maken heeft, en kan het (bij jullie beiden) ontspannen.
En nog 1 kleine tip. Geef je kind complimenten op wie hij/zij is, en niet op wat hij doet. Dus in plaats van: wat heb je mooi getekend. Kun je ook zeggen: wat fijn dat je zo lekker creatief bezig bent. Je kind leert zo dat het niet zozeer gaat om het resultaat, maar dat het gewoon lekker zichzelf mag zijn.
Wil je andere moeders ook deze inzichten meegeven? Deel het artikel dan met ze. Dankjewel!
