Wordt jij niet gezien door je ouders?

Voel jij je niet gehoord of gezien door je ouders? Mis je een vader of moeder die er écht voor je is, die interesse in je heeft en zich in jou kan inleven? Heb je het gevoel dat het steeds over hen gaat, en niet over jou? Verlang je nog steeds naar de goedkeuring van je ouders, en voel jij je afgewezen in wie jij bent?

Het kan eenzaam voelen als het niet lukt om écht contact te krijgen met je vader of moeder, of zelfs je beide ouders. Wanneer je niet de band met ze hebt die je zou willen hebben, of misschien zelfs geen contact hebt. Je kunt het gevoel hebben dat je niet jezelf kunt zijn, of niet goed genoeg bent. Het kan een enorme worsteling zijn als je vader en/of moeder emotioneel niet beschikbaar is.

Steeds maar weer…

Kritiek en afwijzing van je ouders doen pijn. Het maakt je verdrietig en boos. Het kan ervoor zorgen dat je aan jezelf gaat twijfelen, onzeker wordt of angstig. Misschien ga je extra je best doen, om maar gezien te worden en erkenning te krijgen. Je kunt je terugtrekken, je houd het contact af met je vader of moeder en deelt minder van jezelf. Of je gaat juist aan je ouders trekken, verwijt ze dat ze er niet voor je zijn, je probeert ze te veranderen en zo toch te krijgen wat je nodig hebt. Een andere mogelijke reactie is dat je gaat verstarren. Alsof je niets meer voelt in het contact met je ouders en hun reactie je niet meer kan raken. Allemaal automatische reactiepatronen, en een signaal dat jij wordt geraakt in een gekwetst innerlijk kindstuk.

Wat als jij je vader of moeder kunt gaan zien voor wie ze echt zijn? Hoe zou het zijn als het je lukt om de reactie van je ouders niet langer op jezelf te betrekken? Maar jezelf te kunnen geven wat je van je vader of moeder verlangt?

Zie het kind in jouw ouders

Grote kans dat je ouders zelf ook tekort zijn gekomen in hun eigen jeugd. Weet je wat voor jeugd ze hebben gehad? Hoe zijn zij opgegroeid? Zie je moeder eens voor je. En probeer je eens voor te stellen dat je je moeder klein laat worden, steeds kleiner. En zie haar eens voor je als het meisje dat ze was jonge leeftijd. Hoe is het met haar eigenwaarde? Werd zij gezien voor wie zij was? En zie je vader eens als het kleine jongetje wat hij ooit was. Kreeg hij de liefde en aandacht die hij nodig had? Waren hún ouders emotioneel beschikbaar voor jouw ouders? Zeker in de generaties voor ons was er vaak nog weinig aandacht en ruimte voor emoties en persoonlijke ontwikkeling.

Hoe zou het zijn om je ouders te kunnen zien met ook hun eigen onverwerkte trauma’s, en óók een gekwetst innerlijk kind. Wat zij zelf niet hebben gekregen en ervaren, is ook moeilijk om door te kunnen geven. Misschien lukt het je om voorbij de mening van je ouders te kijken. Wat als hun reactie eigenlijk niet over jou gaat? Maar over hun eigen angst en onzekerheid. Misschien dat ze hun eigen kritiek of angst op jou projecteren? En daarom kritisch zijn op jou, en jou willen behoeden. Of dat zij zelf behoeftig zijn? En vanuit een eigen behoefte een beroep doen op jou.

Misschien kun je zelfs zien dat ze hun best doen, op hun manier. Of hun liefde misschien op andere manieren wél laten blijken, ook al is het onbeholpen en wellicht niet op de manier waarop jij het graag zou willen ontvangen. Het mooiste geschenk wat ze je konden geven, is dat jij er bent. Zonder je ouders had jij niet bestaan!

Wordt je eigen liefdevolle ouder

Dat de reactie van je ouders je nog steeds raakt, is een teken dat jij nog wat te helen hebt. De eerste stap die je kunt zetten, is gaan rouwen. Ben verdrietig om wat je ouders je niet konden geven, voel de boosheid om wat je hebt gemist. Niet om het te willen veranderen. Maar ga doorvoelen hoe de situatie voor jou is en is geweest als kind. Om het los te kunnen laten, is het belangrijk het eerst te doorleven. Voel hoe het je raakt als je getriggerd wordt in het contact met je ouders. Neem een moment om erbij stil te staan, voel wat het met je doet. Adem er doorheen. Neem eventueel later een rustig moment om je emoties de ruimte te geven, bijvoorbeeld als je weer thuis bent.

En vervolgens mag jij jezelf gaan geven, wat je vader of moeder je niet kon geven. Zo hoef je het niet langer bij hen, of anderen te zoeken. Zie jezelf, zie het kind in jezelf wat pijn heeft geleden. Voel wat jij nodig hebt, en zorg voor jezelf. Bewaak je eigen grenzen, ook als dit moeilijk is voor je ouders. Zie dat hun reactie niet over jou gaat, maar over hun eigen pijn. Zie dat hun kritiek, jouw eigen kritische gedachte is geworden. En dat jij als reactie jezelf bent gaan afwijzen, of harder je best bent gaan doen. Dit heb je allemaal gedaan om alsnog de liefde en erkenning van je ouders te krijgen. Ontdek jouw automatische reactiepatroon, en vertel jezelf dat dit niet meer nodig is.

Je kunt alleen repareren, wat je onder ogen gaat zien. Je kunt het gekwetste kind in jezelf helen door zelfliefde te ontwikkelen. Voel jij je niet gezien? Dit is een teken dat jij jezelf mag gaan zien. Wordt je je niet gewaardeerd? Kijk eens in hoeverre jij jezelf waardeert. Wil je gehoord worden? Wat van jezelf mag jij gaan horen? Blijf bij jezelf. Geef jezelf de aandacht, waar je naar verlangt. Wordt jouw eigen liefdevolle ouder. En wanneer jouw relatie met jezelf verandert, verandert als vanzelf ook de relatie met je ouders.

Wanneer dit moeilijk is

Ik ben me ervan bewust dat het lastig kan zijn. Als je in je jeugd veel tekort bent gekomen, kan het een flinke weg zijn die je af te leggen hebt. Wees mild voor jezelf. Veroordeel jezelf niet als het je (nog) niet lukt en je terugvalt in je oude reactiepatronen. Ook (of juist) dan mag je liefdevol voor jezelf zijn! Blijf je hiermee worstelen? Ik help je graag in een 1-op-1 traject om jouw zelfliefde te ontwikkelen, zodat jij jezelf kunt geven wat je nodig hebt. Een familieopstelling kan de dynamiek met je ouders helpen doorbreken. Voel je welkom!

Ken je iemand die ook geholpen kan zijn met de inzichten uit dit artikel? Deel het dan graag! Dankjewel