Gaan ondernemen had niet alleen consequenties voor mijn leven, maar ook voor die van mijn lief. Ik heb mezelf afgevraagd: kan ik dit van hem vragen? Wat betekent het voor hem als ik niet kies voor financiële zekerheid, maar mijn hart achterna ga?
En mijn lieverd, die gunt het me gewoon. Om te doen wat echt bij me past en daarmee ook nog eens voor anderen zoveel te kunnen betekenen. Hij is beschikbaar als mijn persoonlijke IT helpdesk, klaagt niet als ik ’s avonds nog even achter de computer duik, en is zelfs wat meer gaan werken.
Ik ken dat stemmetje. Wie ben ík om dit van iemand te vragen? Doe ik er genoeg toe? Ik wilde altijd minstens net zoveel terug geven. Ik was juist degene die aanvoelde wat die ander nodig had, en daar rekening mee hield. Vaak ongevraagd. Ik maakte de ander belangrijker dan mezelf.
Ik maakte de ander belangrijker dan mezelf. Eigenlijk vond ik het mijzelf dus niet waard.
Nu pas kan ik zien dat ik er ook mag zijn. En dat er ook iemand voor mij mag zijn. Ik mag aangeven wat ik wil, nodig heb en naar verlang. En het blijkt eigenlijk gewoon hartstikke fijn te zijn om ook écht te kunnen ontvangen (zowel voor mij als hem trouwens
). Daarbij geeft het ook nog eens een diepere verbinding in mijn relatie.
Hoeveel durf jij te vragen van je partner? En hoe goed ben jij in ontvangen?
